(1) تغییرات فصلی در بار تهویه مطبوع ساختمان و عملکرد بار بخشی چیلر باید در نظر گرفته شود. نوع چیلر، ظرفیت واحد، تعداد واحدها و حالت عملکرد سالانه باید به طور مناسب انتخاب شود تا بازده عملیاتی سیستم تبرید در شرایط بار جزئی بهبود یابد و در نتیجه هزینههای عملیاتی سالانه کاهش یابد.
(2) از منظر ارائه ظرفیت خنک کننده یکسان و مصرف انرژی اولیه، چیلرهای الکتریکی مصرف انرژی کمتری نسبت به چیلرهای جذبی دارند. با این حال، در مناطقی که منبع الکتریسیته ضعیفی دارند، یا منابع گرمایی بهراحتی در دسترس هستند، بهویژه جاهایی که میتوان از گرمای اتلاف استفاده کرد، چیلرهای جذبی باید در اولویت باشند.
(3) با توجه به مصرف انرژی، ظرفیت واحد-و جنبههای کنترلی، هنگام انتخاب چیلرهای آبی با موتور الکتریکی، چیلرهای گریز از مرکز زمانی توصیه میشوند که ظرفیت خنککننده تهویه مطبوع تک واحدی بیش از 1160 کیلووات باشد. چیلرهای پیچی یا گریز از مرکز برای ظرفیت های خنک کننده بین 580 تا 1160 کیلو وات توصیه می شود. و چیلرهای پیستونی یا اسکرول برای ظرفیت های خنک کننده کمتر از 580 کیلو وات توصیه می شود.
(4) هنگام انتخاب یک چیلر، اثرات زیست محیطی، مانند سر و صدا و لرزش، باید در نظر گرفته شود. چیلرهای جذبی از نظر آسیب نرساندن به لایه اوزون جو دارای مزایای قابل توجهی هستند. با این حال، با توجه به اثر گلخانه ای، چیلرهای جذبی انتشار CO2 بیشتری نسبت به چیلرهای الکتریکی دارند، بنابراین بررسی جامع ضروری است.
